راه بی نهایت

به گمانم انجامِ همه ی تک-و-پو ها: جست-و-جو ها، سفر ها، خواندن ها، اندیشیدن ها و ...، این است که جای خودم را در صف آدم (عدم) ها بیابم. جهان پر از نشانه هایی است که نیاز به تعبیر و تاویل دارد. اما بی شک عمر یک آدم برای حتی یک نگاه به این همه نشانه کفایت نمی کند. اگر از هر یک میلیون نوشتار یکی ارزش خواندن داشته باشد، از هر یک میلیون زمان-مکان یکی ارزش دیدن داشته باشد، از هر یک میلیون نقاشی یا فیلم یا ... باز هم وقت بسیار کم تر از آن است که به جایی برسد. بیشتر خواندن و دیدن هم دردی را دوا نمی کند. اما این زمان محدود که برای اهداف نامحدود کفایت نمی کند شاید برای آن هدف یگانه کافی باشد. گاهی آدم از این راهِ بی نهایت (به قول حافظ) به تشویش می افتد. گاهی آدم هول می شود که کدام کتاب را بخوانم، کدام سفر را بروم، کدام آدم را بشناسیم، کدام کتاب را بنویسم، کدام خانه را بسازم، کدام ... گاهی دنیا بر آدم تنگ می شود از این مالیخولیا. ولی گمانم این است که پاسخ این همه تشویش در جست-و-جوی بیشتر یافته نمی شود. پاسخ، در درک مقصد است: که چه؟ عالم ساحت تک-و-پوی عدم ها به سوی عدم است. ما این نشانه ها (آیات) را می بینیم تا جایمان را میان قطره های عدم که به سوی دریای عدم روانند بیابیم و سمت-و-سویی هم-آهنگ با این سمفونی عدم در پیش گیریم. می خوانیم نه برای آن که همه چیز را بدانیم بلکه برای این که